ทำไมการลงโทษของการทำผิดเพียงครี้งเดียวมันถึงรุนแรงอย่างหนัก
ทั้งที่มีเหตุผลจำเป็นแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้รับการเห็นใจ
เหมือนจะกดให้จมดินมากเสียหว่าจะให้โอกาสอีกครั้ง
ก็ยอมรับว่าทำผิดที่เมินเฉย...แต่ในช่วงเวลานั้นก็ไม่พร้อมจริงๆที่จะต้องทำตามที่บอก
ตอนนี้พอบอกเหตุผลและขอแก้ตัว กลับรู้สึกเหมือนโดนแกล้ง
ตอนแรกก็เฉยๆ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองผิดเองในครั้งแรก
แต่หลายๆครั้งเข้าก็เริ่มทนไม่ไหว อะไรกันทำไมถึงต้องให้ตามง้ออยู่หลายครั้ง ตามขอโทษโดยไม่ได้รับการอภัยอยู่อย่างงี้
พอโทรไปปรึกษากับเพื่อน ก็โดนมันว่า ว่าเพราะเป็นคนแบบนี้เลยต้องโดนแบบนี้ นึกว่าแกจะเข้าใจ นึกว่าแกจะปลอบใจ มันสอบไม่ได้หลงเป็นห่วงเป็นใยแต่พอโทรไปก็ถามว่ามีอะไรเหรอ ไม่ได้เป็นอะไรนี่ อืมมมม ชั้นคิดมาก กังวล ห่วงเกินไปเอง นี่ไม่ใช่เหรอ ความห่วงใยเพื่อนที่แกบอกว่าชั้นไม่มี......
ทั้งที่ชั้นก็บอกแกแล้วถึงเหตุผลที่ไม่อาจทำตามที่คนพวกนั้นสั่งได้ แต่แกเคยใส่ใจฟังมั้ย ได้ตั้งใจฟังที่ชั้นเล่ารึเปล่า รึว่าเอาแต่ตั้งท่าจะด่าจริงๆ
ไม่นึกเลยว่าจะโดนแกพูดแบบนี้
แค่เรื่องปัญหาแรกนั้นมันก็หนักหนาแล้ว
.
.
.
เวลาเจ็บ...ก็เจ็บอยู่คนเดียวไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น แต่เวลาอย่างนี้กลับรุมด่ากันทุกคน โดยไม่ฟังเหตุผล
เสียใจจริงๆที่รักไป
ไหนเคยบอกว่าเรารักกัน มีอะไรให้บอกกัน จะคอยช่วยเหลือกัน
หากมีแผลแลเว มันก็จะเป็นแผลเป็น ที่ไม่อาจลบเลือน
